U bent hier: Home » Behandelingen » Operaties » Rug » Vastzetten van rugwervels » Patiëntenervaring Circumferente spondylodese

Pijpfitter kan na rugoperatie werk weer doen

De Tilburgse pijpfitter Alexander van Loon sukkelde al sinds zijn 18e met zijn rug. De oorzaak was een afgeschoven wervel, maar volgens vele behandelaars kon hij daar niet aan worden geholpen. Van Loon ziet zijn carrière stranden, tot hij in 2006 terecht komt bij de Maartenskliniek. Daar ondergaat hij een rugoperatie waarbij twee van zijn wervels worden vastgezet. Inmiddels werkt Alexander van Loon weer voor de volle honderd procent. 'Ik kan nauwelijks geloven dat ik van die pijn af ben'.

Aangeboren afwijking
De geschiedenis van de rugpijn van Alexander van Loon begint op zijn 18e. De pijn zit in zijn lage rug. In het ziekenhuis in Tilburg constateren ze een aangeboren afwijking: zijn rugwervel, L4, is verschoven. Opereren is link, krijgt hij te horen, dus moet hij zich tevreden stellen met een korset. 'Het korset zat voor geen meter,' vertelt van Loon. 'Na één week proberen heb ik 'm in de kast gegooid.' Hij loopt tal van therapeuten af met zijn niet aflatende pijnklachten: van massages tot stroomtherapie, van fysiotherapie tot krakers. Het is tevergeefs en vanaf 1999 zoekt Alexander van Loon zijn toevlucht tot pijnstillers.

Zoeken naar een oplossing
In 2003 valt hij drie meter naar beneden van een ladder. Hij belandt plat op zijn rug. Na die smak kan hij vier weken niet meer tillen, niet lang daarna zakt hij tot drie keer toe zomaar ineens door zijn benen. Van Loon wordt bang, bang dat hij ooit niet meer kan lopen, en bang dat hij op zijn werk, tijdens het sjouwen met zware buizen, ook door zijn benen zakt en zichzelf of zijn collega's in gevaar brengt. Hij stopt met werken en stapt weer naar het ziekenhuis. Daar krijgt hij te horen dat zijn klachten waarschijnlijk tussen zijn oren zitten. Maar Van Loon weet zeker dat er een medische oorzaak moet zijn en besluit verder te zoeken naar een oplossing. In München staat dokter Zegers hem te woord, die een operatie voorstelt waarbij de wervels L4 en L5 aan elkaar worden vastgezet. Kosten: ruim 25.000 euro, zelf te betalen. Dat kan Alexander van Loon niet, maar blij met deze nieuwe inzichten keert hij terug naar het Tilburgse ziekenhuis.

Bedrijfsarts
Daar wacht hem een tegenvaller. Een operatie wordt niet nodig gevonden en zijn beroep kan hij volgens de artsen ook ná een rugoperatie niet meer uitvoeren. 'Toen ik dat hoorde, stortte mijn wereld in,' zegt Van Loon. 'Mijn werk is alles voor me. Ik heb geen vraag meer gesteld, ben meteen weggegaan.' Gelukkig heeft Van Loon nog een troef achter de hand: zijn bedrijfsarts. Die stelt Van Loon voor een bezoekje te brengen aan de Maartenskliniek. 'Ik had daar gemengde gevoelens over, want ik had wat negatieve verhalen over de Maartenskliniek gelezen,' vertelt Van Loon. 'Maar het was natuurlijk het proberen waard.'

Een circumferente spondylodese
Hij krijgt een second opinion bij dokter Pavlov. Die laat opnieuw foto's maken en meet de afwijking tussen zijn wervels: 7 mm. De enige mogelijkheid voor behandeling, constateert dokter Pavlov, is een zogenaamde 'circumferente spondylodese': twee operaties waarbij zowel via de rug- als de buikzijde de wervels L4 en L5 door middel van fixatie (dorsale spondylodese) en een cage (ventrale spondylodese) worden vastgezet. Van Loon wordt op de wachtlijst gezet. 20 Minuten later staat hij alweer buiten. 'Op de terugweg rolden de tranen over mijn wangen. Na 22 jaar werd ik éindelijk geholpen. Ik was kwaad en gelukkig tegelijk. Kwaad omdat ik zo lang had moeten wachten en gelukkig omdat er eindelijk iets ging gebeuren.'

De operatie
De dorsale spondylodese, de fixatie van de wervels via de rugzijde, wordt op 15 september 2006 uitgevoerd door dokter Horsting. De operatie verloopt voorspoedig, maar de pijn valt Alexander van Loon behoorlijk tegen. 'Toen dokter Horsting even langs kwam, zei hij dat ik me waarschijnlijk voelde alsof ik door een trein was overreden,' vertelt hij. 'Daar had hij inderdaad gelijk in.' Desondanks herstelt Van Loon vlot. Al na twee dagen wandelt hij naar buiten. Ruim een week later vindt de ventrale spondylodese plaats. Ditmaal wordt hij geopereerd door dokter Pavlov. Hij ziet er behoorlijk tegenop, maar de pijn valt mee. Dokter Pavlov is tevreden over het resultaat. Van Loon krijgt een korset aangemeten en kan na drie dagen naar huis.

Aan de slag
Thuis knapt hij snel op. De wonden genezen goed en de oude pijn in zijn onderrug is weg. Van Loon kan na enkele maanden beginnen met het afbouwen van zijn korset en gaat al snel weer voor halve dagen aan het werk. Een half jaar na de operatie is Van Loon weer volledig aan de slag in zijn oude functie: hij bukt, graaft en tilt veel, en dat gaat allemaal goed. 'Het zwaarste wat ik tot nu toe heb gedragen was 80 kg. Ik wilde gewoon weten of ik het nog kon.'

Moeilijk te geloven
Inmiddels is Van Loon twee jaar verder. Hij werkt nog steeds als pijpfitter en voelt zich uitstekend. Het resultaat is zo verbluffend dat Van Loon zich regelmatig afvraagt of dit wel zo blijft. 'Als je 22 jaar pijn hebt gehad, is het heel moeilijk te geloven dat die pijn verdwenen is. Ik hoop van harte dat het zo blijft. Maar soms denk ik ook: ik heb nu in ieder geval twee jaar geen pijn gehad. De rest van de tijd die ik nog krijg, is alleen maar meegenomen.'

Dr. Horsting: '100% pijnvrij kunnen we niet beloven'

Rugorthopeed Philip Horsting is blij dat Van Loon zo tevreden is, maar waarschuwt wel voor overspannen verwachtingen bij andere mensen met langdurige rugklachten. Bij Van Loon was sprake van slijtage op één niveau. Dat biedt een gunstig vooruitzicht voor een spondylodese. Maar 100% pijnvrij? 'Nee, dat kunnen we echt niet beloven. Want een operatie via de rugzijde geeft littekenweefsel, en dat kan ook pijnklachten blijven geven'.
Sinds de weblog van Van Loon op internet staat, komen er meer mensen met chronische rugklachten bij hem voor eenzelfde operatie. Maar in veel gevallen is dat niet zinvol. 'Van de tien mensen die hier komen voor een second opinion, kunnen we maar voor één iemand iets doen middels een operatie. Nog een ander sturen we door naar de anesthesie voor een pijnbehandeling. Maar voor de andere acht kunnen we orthopedisch niets betekenen. Zij kunnen misschien bij Real Health wel geholpen worden bij het leren omgaan met hun chronische rugklachten'.


Alexander van Loon maakte een website over de operatie die hij onderging bij de Maartenskliniek. Zijn verhaal is te vinden op http://members.home.nl/afpmvanloon/circumferente.htm

| Share
Auteur: Jesse Boon [laatste update: December 9, 2010] - Vragen?