U bent hier: Home » Behandelingen » Revalidatie » Revalidatie na een beenamputatie » Patiëntenervaring Gert-Jan Lathouwers

Door wilskracht op de been gebleven

Een bezoek aan de eerstehulppost veranderde voor Gert-Jan Lathouwers zijn hele leven. 'Ik voelde me al een tijdje grieperig en toen ook mijn knie op slot schoot, was de pijn zo hevig dat ik besloot om naar de eerstehulppost van het UMC St Radboud te gaan.' De onderzoeken toonden aan dat het om een streptokokken A-bacterie ging, in de volksmond ook wel vleesetende bacterie genoemd. De weken daarna zijn een gat in zijn geheugen.

Achteraf kreeg Gert-Jan Lathouwers te horen hoe bedreigend de situatie was. Eén dag na zijn bezoek aan de eerstehulppost hebben de artsen zijn linkerbeen ter hoogte van zijn heup moeten amputeren, een dag later werd zijn rechterbeen ter hoogte van zijn bovenbeen geamputeerd. Dit gebeurde onder hoge tijdsdruk, om verdere verspreiding van de bacterie te voorkomen. Pas na vijf weken, als hij inmiddels voor plastische chirurgie is overgebracht naar het Brandwondencentrum in Beverwijk, is Lathouwers voldoende bij kennis om zich te realiseren wat er gebeurd is. De dagen die volgen zijn de langste uit zijn leven. Kort daarna verhuist hij naar het revalidatiecentrum van de Sint Maartenskliniek, met maar twee doelen voor ogen: volledige onafhankelijkheid en weer op twee benen kunnen lopen.

Weer volledig onafhankelijk
'Dokter Lem, de revalidatiearts, was heel duidelijk: "Eerst gaan we werken aan je onafhankelijkheid, aan protheses moeten we op dit moment nog even niet denken"', vertelt Lathouwers. Een inschatting van hoe lang de revalidatie zou duren, was nog moeilijk te maken. Op internet las Lathouwers over een jonge jongen met een dwarlaesie die na drie maanden naar huis mocht. Daarop stelde hij een derde doel: 'Binnen vijf maanden wilde ik weer thuis bij mijn vriendin en kinderen zijn.'

23 uur per dag in bed
De eerste maand ging langzaam voorbij, 23 uur per dag lag Lathouwers in bed. 'Ik sliep, at en deed mijn oefeningen in bed. Daardoor kreeg ik wel snel meer spierkracht, na twee weken voelde ik al verschil.' Door de gevoelige huidtransplantaties op zijn zitvlak was het belangrijk om aan het begin van het revalidatieproces deze huid niet teveel te belasten, maar voor Lathouwers ging het te langzaam. Als hij langer dan een uur uit bed was, werd hij door de verpleegkundigen terug naar zijn bed gestuurd. In overleg met dokter Lem besloot hij meer eigen verantwoordelijkheid voor zijn revalidatie te nemen. Dit wierp zijn vruchten af. Zelf vanaf bed in de rolstoel klimmen, zelf douchen en aankleden; Lathouwers kon steeds meer zelfstandig doen. 'Twee uur oefenen was wel het maximale wat ik aankon op een dag.' Maar Lathouwers' doel van volledige onafhankelijkheid kwam steeds dichterbij.

Het juiste kussen
Naast fysiotherapie kreeg Lathouwers ook rolstoeltraining en ergotherapie. De rolstoeltraining leert revalidanten om te gaan met een rolstoel, zodat stoepranden, oneffen terrein of een helling geen probleem meer vormen. Het zitten in de rolstoel bleef voor Lathouwers, door zijn gevoelige zitvlak, wel een probleem. Samen met de ergotherapeut heeft hij lang gezocht naar het juiste kussen. 'We hebben verschillende vormen maar vooral ook diktes en materialen getest op zoek naar het meeste comfort. Dat is gelukt.' Door de verschillende therapieën en zijn onuitputtelijke doorzettingsvermogen kwam het eerste doel, volledige zelfstandigheid, in zicht. Na drieënhalve maand, anderhalve maand eerder dan verwacht, ging Lathouwers naar huis. Dit gaf ruimte om te gaan denken aan protheses, want hij wilde ook zijn tweede doel, weer lopen, behalen.

900 meter per uur
Lathouwers kreeg bij de POM, gevestigd op terrein van de Sint Maartenskliniek, twee protheses met 3R60-protheseknieën aangemeten. Voor Lathouwers gaven deze protheses de meeste stabiliteit. 'Het waren eerst maar kleine stapjes, eerst met één prothese en een looprek, daarna met twee protheses in de loopbrug. Ik was bekaf. Maar het gaf me een enorme kick om weer te kunnen lopen en staan.' De stapjes werden tientallen meters en de loopbrug werd vervangen door een rollator. Na twee maanden looptraining liep Lathouwers achter een rollator met twee protheses van de sportzaal in de Maartenskliniek naar de verpleegafdeling. Een afstand van zo'n 200 meter, waar hij iets minder dan een kwartier over loopt. Dat is geen recordsnelheid, maar de persoonlijke triomf is groot.
Nu, bijna een jaar na zijn thuiskomst, heeft hij zijn oude leven weer deels opgepakt. Hij werkt twaalf uur per week als projectleider, zorgt twee dagen per week voor zijn twee jonge kinderen en revalideert en fitnesst nog wekelijks in de Maartenskliniek. 'Het is een ontzettend heftige wending in mijn leven geweest, maar voor mijn vriendin en kinderen wilde ik er weer zijn. Door hen ben ik erin geslaagd mijn doelen zo snel te behalen.'

De Willie Wortels van de POM
Weer kunnen lopen geeft geamputeerden niet alleen meer bewegingsvrijheid, maar draagt ook bij aan het gevoel van eigenwaarde. De Prothese Orthese Makerij (POM) speelt hierin een belangrijke rol. 'Samen met de POM ben ik op zoek gegaan naar de meest geschikte prothese en bevestigingsmethode,' aldus Lathouwers. Het vinden en passen van de juiste prothese kost veel tijd. Iedere stomp is anders. Vooral in het begin van het revalidatieproces veranderen de vorm van de stomp, de spierkracht van de revalidant en het gewicht van de revalidant behoorlijk. Allemaal factoren die van invloed zijn op het comfort en de bruikbaarheid van de prothese. 'Ton Verbraak van de POM is een ware Willie Wortel. Hij doet er alles aan om je zoveel mogelijk functionaliteit terug te geven en zoveel mogelijk comfort te behouden. Als iets er niet is, wordt het op maat gemaakt.'

| Share
Auteur: Tjerk Romkema [laatste update: December 7, 2010] - Vragen?