[ Patiëntervaringen.. ]
De zon brak door toen de opmars naar lopen werd ingezet
Op 18-jarige leeftijd verloor hij zijn linkeronderbeen. Hij worstelde jarenlang met complicaties.Artrose richtte uiteindelijk onherstelbare schade aan in zijn rechterknie en voet. Na bijna dertig jaar ongemak en ellende was Jos Booy Liewes ten einde raad. ‘Ik wist dat ook het andere been er af zou moeten.’ Het verhaal van een patiënt die bij de behandelaars veel indruk maakte door zijn vastberadenheid en doorzettingsvermogen. ‘Noem het bluf, maar ik ben er altijd van overtuigd geweest dat ik weer zou leren lopen.’
Tijdbom
Een orthopeed heeft zelden te maken met een amputatie. Het gebeurt met tegenzin en alleen als het niet anders kan. Nog zeldzamer is het dat een patiënt zelf aandringt op de amputatie. Jos Booy Liewes was echter zo zeker van zijn zaak dat hij dokter van Heerwaarden overtuigde dat dit de beste oplossing was. ‘Toen dokter van Heerwaarden mij de drie behandelmogelijkheden voorlegde om de aangetaste knie te redden, heb ik meteen aangegeven dat mijns inziens een bovenbeenamputatie de enige echte oplossing zou zijn. Dat been was een tijdbom die vroeg of laat zou afgaan.’ In overleg met een revalidatie-arts en psycholoog werd besloten de amputatie uit te voeren. ‘Ze waarschuwden me dat ik misschien nooit meer zou kunnen lopen. Praktisch alle mensen met een tweebeensamputatie zijn aangewezen op een rolstoel. Maar ik wist zeker dat het mij zou lukken,’ stelt Booy Liewes met veel overtuiging.
Revalidatie
Na de bovenbeenamputatie verbleef Booy Liewes zeven weken op verpleegafdeling C0. ‘Dat was voor mij een hele moeilijke tijd. De brandhaard in mijn knie had alle kracht uit mijn lichaam gehaald. Ik zag het niet meer zitten en ging door een diep dal.’ Maar de zon brak door toen de opmars naar lopen werd ingezet. Onder psychologische begeleiding en met steun van verpleging, familie en vrienden krabbelde hij op en verhuisde naar F1A. Booy Liewes ging aan de slag met fysiotherapie, loopgroep, ergotherapie, gym, zwemmen en rolstoeltraining. ‘Soms had ik wel 27 items in een week en lag ik al om zes uur ’s ochtends in bed mijn beenspieren te trainen voor de prothese die ik zou krijgen. Wat een verschil met 40 jaar geleden, toen ik mijn linkeronderbeen verloor en geen enkele begeleiding kreeg.’
Bluf
Eind november kreeg hij na lang wachten de beschikking over een computergestuurde C-legprothese. Vanaf dat moment ging het snel. Van een paar stapjes in de loopbrug via de rollater ging hij naar lopen met krukken. Volgens zijn begeleiders moest hij daar genoegen mee nemen. Maar hij beet zich vast in zijn voornemen om met twee protheses los te lopen en slaagde hij daarin. Eind januari verliet hij lopend de Sint Maartenskliniek, trots en vol zelfvertrouwen. ‘In die tien maanden heb ik 70 patiënten op de afdeling zien komen en gaan. Een aantal van hen heb ik kunnen motiveren om de hoop op een lopend bestaan niet op te geven en actief te blijven.’ Door zijn jarenlange rondgang langs specialisten heeft Booy Liewes de behoefte om zelf zijn koers uit te zetten. ‘Als patiënt moet je kennis van zaken hebben om kritisch te kunnen zijn ten aanzien van de adviezen die je krijgt. Uiteindelijk ben jij ermee belast en de enige die kan overzien wat voor jou haalbaar is. Gelukkig is het in mijn geval geen bluf gebleken.’
