[ Patiëntervaringen.. ]
Het lijkt hier af en toe net Lourdes
In haar kamer op de dwarslaesie-afdeling, met op de achtergrond foto’s van haar baby’s, vertelt Katja Terpak (31) haar indrukwekkende verhaal. ‘Toen ik 24 weken zwanger was van een tweeling, werd ik opgenomen in het ziekenhuis met ernstige zwangerschapscomplicaties. Na 33 weken en zes dagen zijn mijn dochters met een keizersnede geboren. Donderdagavond ben ik bevallen, vrijdagmorgen werd ik wakker en daarna… weet ik niets meer. Tot aan de MRI op zaterdagavond. Ik bleek een dwarslaesie te hebben na een spontane en onverklaarbare bloeding in mijn onderrug’.
Het leven van Katja Terpak werd van het ene op het andere moment drastisch op zijn kop gezet. Vier weken na de bevalling verhuisde ze van het ziekenhuis naar het revalidatiecentrum van de Sint Maartenskliniek. Haar kinderen had ze nog maar weinig gezien. ‘Ik zag ze maar twee tot drie keer per week een uurtje’. Bij de Maartenskliniek kreeg ze de beschikking over een vierpersoonskamer. ‘Er werd geregeld dat mijn dochtertjes hier drie dagen per week konden verblijven zodat we een beetje een band opbouwden. In de weekenden kwam ook mijn vriend zodat we voor het eerst als gezin bij elkaar waren’.
Versneld programma
Katja heeft de kracht en de motivatie om hard te werken aan herstel, ook al weet ze dat de kans dat ze zonder hulpmiddelen weer zal lopen klein is. Ze volgt het intensieve revalidatieprogramma waarin ze per dag tussen de zes en acht uur therapie heeft. ‘Ik probeer zoveel mogelijk uit de revalidatie te halen. Ik vlieg elke dag van hot naar her. Fysiotherapie, loopbandtraining, ergotherapie, maatschappelijk werk, psycholoog, boogschieten, rolstoelbasketbal, zwemmen maar ook paardrijden op de Maartenshoeve. Daardoor gaan de dagen sneller en je merkt meer vooruitgang’. Bijkomend voordeel van het intensieve revalidatieprogramma is dat de jonge moeder meer thuis kan zijn bij haar gezin. ‘In plaats van vijf dagen therapie per week, werk ik het programma af in vier dagen. Daardoor kan ik donderdagmiddag al naar huis waardoor ik drie dagen thuis kan zijn’.
Galgenhumor
Wat haar het meest is bijgebleven van de revalidatie is de humor van therapeuten maar vooral van revalidanten. ‘Soms is het galgenhumor, je wordt erg hard, maar op die manier leer je met je handicap omgaan. Je zit allemaal in zelfde schuitje, je begrijpt elkaar’. Het meest tevreden is ze over de verpleging: ‘Ze helpen je aan alle kanten, stimuleren je om zelfstandig te worden, jezelf aan te kleden, van je bed in je rolstoel te komen… Ongelooflijk wat ze hier uit mensen halen die bijna niets meer kunnen. Het lijkt hier af en toe net Lourdes’.
Na een verblijf van drie maanden in de Maartenskliniek is Katja Terpak weer thuis. Drie keer per week komt ze nog naar Nijmegen voor dagbehandeling. Inmiddels kan ze weer lopen met behulp van een rollator, spalken en voetbracen. ‘Het is erg lekker om gewoon weer thuis te zijn en eindelijk een gezin te vormen, hoewel we het ons toch wel wat anders hadden voorgesteld. Het is fantastisch om twee van die lieve meiden te hebben. Ik wil net zolang bezig blijven totdat ik niet meer vooruit ga, maar hopelijk duurt dat nog lang’.
December 2006
Auteur: Communicatie [laatste update: 9 december 2010] - Vragen?