[ Patiëntervaringen.. ]
Ik heb echt iets bereikt
Twintig jaar geleden kwam Erik Pelkman met zijn been onder een freesmachine. Zijn been was verminkt. "Ik heb een half jaar in het ziekenhuis gelegen en hield er een chronische botinfectie aan over. Vijftien jaar lang heb ik daar prima mee kunnen leven, al had ik veel pijn en moest ik regelmatig onder het mes."
Vanaf 2000 verslechterde de situatie. Pelkmans been bepaalde steeds meer zijn leven. "Als ik een verjaardag had, moest ik het de dag daarvoor al rustig aandoen. Dat vond ik moeilijk, want ik was jong en wilde van alles. Toen we in 2002 een zoon kregen en het ons gezin ook veel beperkingen oplegde, had ik er genoeg van. Ik dacht: als ik nog iets wil in mijn leven, moet ik nú ingrijpen. In overleg met de specialist heb ik besloten mijn been te laten amputeren. Na de amputatie begon ik met revalideren bij de Sint Maartenskliniek. Met een amputatie ben je nooit klaar, het is moeilijk je stomp te laten wennen aan de koker. Ik heb lange tijd nauwelijks kunnen lopen en was vaak doodmoe. Sinds kort draag ik een C-leg: een prothese met een computergestuurde knie. Dat is een enorme vooruitgang. Ik heb altijd het maximale uit mijn behandeling willen halen en daar is bij de Maartenskliniek goed over meegedacht.
Twintig jaar lang heb ik de voetbalvelden gemeden. Ik kon alles accepteren, behalve dat ik nooit meer kon voetballen. Nu mijn zoon voetbalt en ik beter ter been ben, kom ik weer wekelijks op de voetbalclub. Daardoor heb ik voor het eerst het gevoel dat ik echt iets heb bereikt: fysiek en mentaal. De cirkel is rond."
