[ Patiëntervaringen.. ]
Patiënt zijn op je eigen werkplek
Het moet een vreemde ervaring zijn: als patiënt worden opgenomen in het ziekenhuis waar je werkt. Het overkwam Mieke Hendriks, verplegende op de verpleegafdeling C0 van het orthopaediecentrum. Na een skiongeluk belandde ze op één van haar ‘eigen’ verpleegkamers.
Pech
Het was stomme pech wat Mieke Hendriks overkwam op een skipiste in de Franse Alpen. Ze was de lift uitgestapt en stond op het punt af te dalen toen iemand met zijn ski’s op die van haar ging staan. Ze viel opzij, kon zich nog optrekken maar viel toen achterover. Dat was net teveel voor haar knie, die het begaf.
Op de Eerste Hulppost kreeg ze een brace aangemeten. Omdat het haar laatste weekend was in Frankrijk, belde ze ter plekke met de Maartenskliniek. Ze wilde maandag meteen langskomen voor een onderzoek. De orthopeed die haar onderzocht, Ronald van Heerwaarden, constateerde zwaar letsel: ‘Er was zoveel beschadigd, dat hij besloot tot een afwachtend beleid. Je doet even niets en kijkt eerst in hoeverre de knie zichzelf herstelt.’ Een goede keuze volgens Hendriks, maar tien maanden later had ze nog steeds moeite om haar knie te buigen. ‘Toen heeft Van Heerwaarden mijn knie met een arthroscopie onderzocht. Er bleek een stukje bot van mijn meniscus losgeraakt waardoor de knie blokkeerde. Dat heeft hij toen verwijderd.’
Opname
Als verplegende worden opgenomen op je eigen afdeling is natuurlijk een ervaring apart. Ze had zich goed voorbereid: ‘Ik had vooraf alle opnamefolders doorgenomen, en heb gekeken of alles wel ging zoals het in de folders stond. En dat klopte.’ Wat bijbleef was het moment van de narcose: ‘Ik heb zelf zo vaak mensen weggebracht naar de OK en gezien hoe ze daar onder narcose werden gebracht of een verdovingsblock kregen. Maar echt beseffen hoe dat is, je helemaal moeten overgeven aan anderen, dat doe je als verplegende eigenlijk niet. Het was voor mij heel leerzaam dat mee te maken.’
Ontsteking
Thuis leek alles goed te gaan, hoewel de wondjes maar niet dicht gingen. Weer terug op de Maartenskliniek, bleek de knie ontstoken en moest ze blijven voor een antibioticakuur: ‘Dat overviel me. Maar ik was zo ziek en misselijk dat ik alleen maar dacht: als ze maar aardig en zorgzaam zijn. Dat was gelukkig zo.’ Ze moest twaalf dagen op ‘haar’ afdeling verblijven, waar ze verzorgd werd door haar eigen collega’s: ‘De eerste dag kon ik nog niet zelfstandig uit bed gaan. Dat was even wennen: ik, die afhankelijk was van mijn collega’s.’
Herstel
Het is alweer een half jaar geleden, de laatste opname. Met de knie gaat het stukken beter. Gaat ze ooit weer skiën? Mieke Hendriks moet lachen. ‘We hebben het er thuis nog onlangs over gehad. Laat ik zeggen dat de kans aanwezig is. Maar in ieder geval niet meer naar Frankrijk. Daar is het veel te druk. Snowboarders die over je heen vliegen, stoeltjesliften waar je met zijn zessen inzit. Nee, daar zie je mij niet meer.’
September 2005.
