[ Patiëntervaringen.. ]
Neuromodulatie maakt einde aan chronische pijn
Henny Janse (40) en Mevrouw Kisters (79) leefden beide met ondraaglijke pijn in hun rug en benen. Een neuromodulatie-behandeling bij het pijncentrum van de Sint Maartenskliniek verminderde deze pijn aanzienlijk. Hun leven werd weer leefbaar.
Henny Janse kreeg tien jaar geleden last van lage rugpijn met een uitstraling in zijn linkerbeen. ‘De oorzaak ervan was jaren onduidelijk, waardoor ik niet de juiste behandeling kreeg. Ondanks fysiotherapie, Mensendieck en Caesartherapie bleef de pijn. Achteraf gezien bleek dat ik een hernia had waarvoor ik zes jaar geleden geopereerd ben. De operatie ging goed, maar de klachten kwamen terug. Na weer jaren van veel rustperiodes, pijnmedicatie en therapie bleek dat de pijn veroorzaakt werd door het littekenweefsel dat na de operatie ontstond.’ Ook Mevrouw Kisters kampte met een hernia die veel pijn veroorzaakte. ‘Ik ben vier keer aan de hernia geopereerd en tijdens de eerste ingreep liep ik een partiële dwarslaesie op. Hierdoor moest ik opnieuw leren lopen. Uiteindelijk is dat gelukt, maar het deed verschrikkelijk veel pijn. Het leek alsof ik met mijn blote voeten op glas liep en of er messen in mijn benen staken,’ vertelt Kisters geëmotioneerd.
Omgeving
‘Voor je omgeving is het heel moeilijk te begrijpen dat je altijd pijn hebt. Je hebt veel zorg nodig, iets wat helemaal niet bij mij past.’ Janse herkent dit maar al te goed: ‘Ik had zo vaak pijn dat ik mijn werk steeds weer moest afbellen en ook thuis kon ik niets doen. Ik moest vaak terugvallen op mijn vrouw. Dat vond ik belastend voor haar. Dat zijn emotioneel zware periodes geweest.’
Selectie
Beiden kwamen in aanmerking voor een neuromodulatie-behandeling. Om ervoor te zorgen dat de kostbare behandeling terecht komt bij diegenen die dit het hardst nodig hebben, is er een grondige selectieprocedure. Kisters herinnert zich een grote stapel vragenlijsten die ingevuld moest worden. ‘Verder kreeg ik een gesprek met de anesthesioloog en een psycholoog. Ik was ontzettend gemotiveerd voor de behandeling, dat was een belangrijk criterium voor de artsen om positief te beslissen over het uitvoeren van de ingreep.’
Behandeling
In januari 2005 werd Kisters geopereerd. ‘Tijdens de ingreep moest ik wakker blijven om aan te geven of de elektrode op de juiste plek zat. De behandeling bestond uit twee ingrepen. Eerst werd er een proefelektrode geplaatst. Toen na een aantal dagen bleek dat deze de pijn voldoende verlichtte, werd het permanente systeem geplaatst. Ik heb nu een klein kastje in mijn buik waaraan de elektrode in mijn ruggenmerg verbonden is. Met een afstandsbediening kan ik dat apparaatje bedienen. Het voelt als een wegtrekkende slaapvoet. Maar dat is niets vergeleken met de pijn. De ingreep heeft mijn leven compleet veranderd.’
70 procent minder pijn
Janse werd in januari 2006 geholpen. ‘Ik kon haast niet wachten tot ik de behandeling mocht ondergaan. Maar het was het wachten waard. Na de behandeling kon ik niet geloven dat de pijn grotendeels weg was. In eerste instantie bleef ik onzeker. Zou de pijn weer terugkomen? Maar nu is me duidelijk dat er iets fundamenteels in mijn leven veranderd is. Ik kan weer slapen zonder pijn. Ik kan weer deelnemen aan het leven,’ vertelt Janse opgelucht. ‘Voor mijn vrouw is het ook een zware tijd geweest met al die onzekerheid, maar dat kunnen we nu achter ons laten. Ik heb het gevoel dat er een hele positieve periode in ons leven aanbreekt.’
April 2006.
