[ Patiëntervaringen.. ]
Mijn vrouw kan me al niet meer bijhouden
Jan Tiems, gepensioneerd interim-directeur, viert zijn 66e verjaardag op ongebruikelijke wijze: hij krijgt een nieuwe heup. Tiems, een enthousiaste schaatser en zeezeiler, hoopt dat hij beide activiteiten in de toekomst weer kan uitoefenen. 'Ik heb altijd gezegd dat de heup wel knap slecht moet worden, wil ik zo'n grote operatie aangaan. Maar voor mijn gevoel heb ik geen keuze meer.' Een interview voor én na: hoe is het hem vergaan?
14 januari
'De slijtage in mijn heup is erfelijk, denk ik. Mijn moeder heeft twee kunstheupen, mijn grootvader heeft die mogelijkheid niet gehad en liep met zijn fiets als steun door het dorp. Ik had zelf in de eerste plaats last van mijn rug, vandaar dat er 2,5 jaar geleden een foto is gemaakt. Toen bleek dat mijn heup behoorlijk versleten was. Maar ik had zelf nog geen pijnklachten.
Ik schaats erg graag, en twee winters geleden ging dat nog prima. Ik had wel een pijngevoel in mijn linkerheup, maar daar lag ik niet wakker van. De huisarts adviseerde me toch naar een orthopeed te gaan. Die vond het toen al verantwoord om een kunstheup te zetten, maar ik besloot te wachten tot ik pijnklachten kreeg. Een jaar later lukte het schaatsen niet meer. Door de pijn kon ik niet meer doorglijden op mijn linkerbeen. Ook tijdens een zeiltocht naar Engeland die ik kort daarna maakte, werd duidelijk dat het niet meer ging. Toen besloot ik dat het tijd was.
Ik heb me goed georiënteerd voordat ik mijn keuze maakte voor de Sint Maartenskliniek. Veel mensen om mij heen laten zich behandelen in België vanwege de korte wachttijden, maar ik zag al snel dat in Nijmegen de echte specialisten zitten. Ook het feit dat hier wetenschappelijk onderzoek wordt gedaan, sprak me aan. Een strategische keuze, daarmee ben je voor je specialistische kennis niet uitsluitend afhankelijk van externen. Met de lange wachttijden had ik niet zoveel moeite, want ik kon er nog mee leven.
De afgelopen maanden ben ik naar de operatie toegegroeid. Het lopen, fietsen en traplopen ging steeds moeilijker en mijn conditie holde achteruit. Daarom ben ik gaan fitnessen onder begeleiding van een fysiotherapeut. Zo lig ik straks niet helemaal als pap op de operatietafel en hoop ik na de operatie sneller op de been te zijn.
De risico's op complicaties waren voor mij lang een reden om geen operatie te willen. Maar nu heb ik het gevoel dat ik geen spijt krijg van deze ingreep. Want zo kan 't niet verder.' o
En zo gaat het nu …
Jan Tiems kreeg op 15 januari 2010 een nieuwe heup. Twee maanden later vertelt hij over de operatie, de eerste revalidatieperiode én zijn misstap. 'Ze hadden nog zo gezegd: wees alert als je loopt. Maar in een fractie van een seconde was het gebeurd.'
'Het gaat goed en minder goed. De operatie is geslaagd en de revalidatie ging de eerste drie weken prima. Maar toen maakte ik een misstap. Ik liep met mijn kruk de trap op en keek één moment omhoog. Mijn kruk schoot van de trede af en ik belandde met mijn volle gewicht op mijn geopereerde heup. Ik voelde een helse pijn en dacht meteen aan een luxatie. Ik heb eerst afgewacht of de pijn vanzelf wegtrok. Dat gebeurde een klein beetje en de beweeglijkheid van de heup bleef in orde. In telefonisch overleg met de orthopedieconsulente besloot ik - het was vrijdagnamiddag - om een weekend aan te kijken. Na het weekend was de pijn minder, dus heb ik de eerste controleafspraak afgewacht.
Toen er drie weken later een foto werd genomen, bleek alles er goed uit te zien. De orthopeed schreef de pijn toe aan omliggende spieren of banden, die waarschijnlijk gescheurd waren. Ik vond dat wel aannemelijk en was al lang blij dat ik niet opnieuw geopereerd hoefde te worden.
Zodra ik mocht, ben ik gaan oefenen met lopen. De fysiotherapeut van de Maartenskliniek gaf me mee dat ik moest proberen om goed door te stappen, zodat ik de heup goed zou strekken. Dus heb ik thuis een zogenaamde 'kunstheuproute' uitgezet, ofwel mijn 'krukkenpad', met zoveel mogelijk lange stukken erin. Die heb ik consequent en veelvuldig gelopen. Toen het eenmaal beter weer werd en de stoep weer sneeuwvrij was, ben ik rondjes gaan lopen in de buurt. Inmiddels loop ik 2,5 uur aan een stuk, met één kruk. Mijn vrouw kan me al niet meer bijhouden.
Mijn hoge verwachtingen van de Maartenskliniek zijn bevestigd, de behandeling was van grote klasse. De oude pijn in mijn heup is weg en ik loop weer rechtop. Maar mijn heup en been voelen nog gespannen aan en de pijn van de misstap zit er nog. Fietsen lukt daardoor nog niet, aan de boot werken ook niet. Ik vind dat vervelend. Als ik dat wel had gekund, zou ik meer het gevoel hebben dat ik echt 'terug' was. Daar is het nu te vroeg voor, maar de stijgende lijn is er wel.'
Auteur: Jesse Boon [laatste update: 9 december 2010] - Vragen?