[ Patiëntervaringen.. ]
Ik heb mijn vrijheid teruggekregen
Pijn bij het lopen en niet meer kunnen winkelen of wandelen. Twee versleten knieën zorgden ervoor dat Clara de Groen (58 jaar) steeds minder de deur uitkwam. Ze raakte zelfs in een isolement. Inmiddels heeft ze twee knieprotheses en wordt ze niet meer beperkt in haar doen en laten. “Het voelt alsof ik een nieuw leven heb gekregen.”
“Toen ik de eerste knieklachten kreeg, was ik veertig jaar”, vertelt De Groen. “Dan heb je nog niet in de gaten waar het naartoe gaat. In die beginperiode vond ik het heel erg dat ik bijvoorbeeld dikke knieën kreeg of niet meer fijn kon wandelen. Heel langzaam aan leverde ik steeds meer in. Ik ging dat ook accepteren. Totdat het zo niet meer verder kon. Ik zat alleen nog maar op het werk of thuis. Verder deed ik niets, kon ik niets. Daar word je wel vervelend van.” De knieproblemen hadden ook sociale gevolgen: De Groen herinnert zich dat ze vriendinnen kwijtraakte met wie ze voorheen altijd wandelde. “Ze vonden dat ik maar mijn best moest doen en moest doorgaan. Ze konden zich niet goed inleven in mijn situatie.”
De eerste keer
Clara de Groen werkt in de Sint Maartenskliniek als secretaresse Staf Raad van Bestuur. Ongeveer een half jaar nadat ze een afspraak maakte bij een orthopeed lag ze op de operatietafel voor de eerste prothese. “Ik was behoorlijk nerveus”, bekent ze. “Gelukkig was ik wel goed voorgelicht tijdens een bijeenkomst in het ziekenhuis. Daar werd de hele procedure helder uitgelegd. Ook konden we de knieprotheses zien en aanraken.”
Servetje schuiven
Na de operaties (de eerste knie in 2009 en de tweede in 2010) lag ze nog zo’n vijf dagen in het ziekenhuis. “Dan word je wakker uit je roesje en heb je een nieuwe knie. Dat is best raar.” Ze denkt even na. “Ik moest ook al vrij snel rek- en strekoefeningen doen. Als je dat niet doet, kan het later beperkingen opleveren. Op de tweede dag zat ik daarom met mijn voet een servetje heen en weer te schuiven. Op de derde dag liep ik met krukken door de gang. En een dag later liep ik de trappen al op en af.”
Lekker gegeten
“Het revalidatieproces ging uiteraard door toen ik thuis was”, vervolgt De Groen. “Een heftige periode, want ik woon alleen. Bovendien duurde het de eerste keer zeker vijf maanden voordat ik weer normaal kon lopen. Na de tweede operatie ging dat herstel een stuk sneller.” Wat haar vooral is bijgebleven van die tweede keer is het lekkere eten in de Sint Maartenskliniek. Ze begint meteen te stralen. “Er zijn nu ook biologische producten. Het was echt super! Eten is namelijk heel belangrijk voor patiënten in een ziekenhuis. Het is een soort hoogtepunt van de dag. Als andere dingen wegvallen, wordt eten heel belangrijk.”
Een nieuw leven
Tegenwoordig kan ze weer bijna alles doen. Behalve op haar knieën of hurken zitten, maar daar kan ze mee leven. Ze is hartstikke blij met de knieprotheses. “Ik heb echt het gevoel dat ik een nieuw leven heb gekregen. Ik kon eerst helemaal niks meer. De supermarkt bijvoorbeeld is op tweehonderd meter van mijn huis. Voor dat stukje pakte ik altijd de fiets. Nu ga ik lekker lopen, zonder pijn. Ik heb mijn vrijheid teruggekregen.” Zo gaat ze nu weer regelmatig naar het museum. En voor het eerst in vier jaar is ze weer op vakantie geweest. Naar Ameland. “Wat ik daar heb gedaan? Ik heb er heerlijk gefietst en over het strand gewandeld!”
| Een nieuwe knie Het kniegewricht bestaat uit twee botdelen: het scheenbeen en het dijbeen. De uiteinden van die botten zijn bedekt met een laagje kraakbeen dat ervoor zorgt dat de knie soepel beweegt. Als het kraakbeen beschadigd of versleten is, ontstaat pijn. Een ‘nieuwe knie’ (totale knieprothese) kan de pijn en andere ongemakken wegnemen. Sinds dit jaar hanteert de Sint Maartenskliniek een nieuw concept bij het plaatsen van knieprotheses: de FastTrack. Patiënten kunnen dankzij dit concept na drie tot vijf dagen alweer naar huis. |
