[ Patiëntervaringen.. ]
Ik ben niet meer bang voor pijn
Pijn op haar borst en in haar bovenarm, en een verdoofd gevoel in haar vingers. Zo merkte Jetty van Harten uit Barneveld acht jaar geleden dat ze iets mankeerde. Aanvankelijk werd gedacht dat stijve spieren de oorzaak waren. Maar acht jaar verder is één van haar tussenwervels vervangen door een cage gevuld met botvervangend materiaal. Haar klachten zijn inmiddels verdwenen.
Blokwervels ‘De huisarts dacht dat het stress was,’ herinnert Jetty van Harten zich. ‘Daardoor zouden mijn nekspieren vastzitten. De manueel therapeut waar ik terecht kwam, probeerde met een ruk aan mijn nek de spieren los te maken. Dat gaf de eerste dag inderdaad een bevrijdend gevoel, maar daarna ging het snel heel slecht met me. De pijn kwam terug en het dove gevoel breidde zich uit: dat misselijkmakende gevoel dat je krijgt als je je elleboog stoot.’
Bij de neuroloog werden er eindelijk eens foto’s gemaakt. Van Harten weet nog hoe de arts schrok van wat hij zag: ‘Het bleek dat ik blokwervels had. Waar je normaal zeven nekwervels hebt met daartussen zes tussenwervelschijven, zitten er bij mij de eerste twee wervels aan elkaar. Dan is er een tussenwervelschijf, dan volgen er weer twee wervels aan elkaar, dan weer een tussenwervelschijf en dan drie gewone wervels aan elkaar.’
Blokkade
Het dragen van een ondersteunende kraag moest verlichting bieden. Dat deed het ook wel, maar toch wilde Van Harten een second opinion bij de Maartenskliniek. Hier bleek dat haar tweede tussenwervelschijf slijtage vertoonde. Om iets aan de pijnklachten te doen werd een zenuw geblokkeerd, zodat deze geen pijnprikkels meer kon doorzenden. Ze kreeg Cesar oefentherapie om haar te leren omgaan met haar lichamelijke beperkingen: ‘Door de zenuwblokkade merkte ik bijvoorbeeld niet dat ik mijn spieren overstrekte als ik iets van een hoge schap pakte. Met als gevolg dat ik mijn arm te veel belastte.’
Ze was inmiddels twee jaar uit de running en kreeg zin om weer wat activiteiten op te pakken. Ze ging in de thuiszorg werken en werd overblijfmoeder. Van Harten: ‘Eigenlijk wilde ik méér, maar langzamerhand bereikte ik toch weer een grens. Ik kreeg opnieuw klachten en moest steeds vaker rust nemen. Vorig jaar, net na de vakantie, was het op. Ik heb toen helaas mijn werk opgezegd.’
Spondylodese
Een onderzoek in de Maartenskliniek wees uit dat de tweede tussenwervelschijf inmiddels helemaal verdwenen was. De wervels waren in elkaar gedrukt waardoor de vering in de nek ontbrak en de druk op de nekspieren te veel toenam. Dat veroorzaakte de lichamelijke klachten. Van Harten: ‘Er zat nog maar één ding op, ik moest geopereerd worden. Dokter Spruit (haar behandelend orthopaedisch chirurg, red.) zou de wervels oprichten en daartussen een cage gevuld met botvervangend materiaal plaatsen, als vervanging van de tussenwervelschijf.’
De cervicale spondylodese, zoals deze operatie heet, is vrij risicovol. Er kunnen zich allerlei complicaties voordoen. Maar voor Jetty van Harten was er geen alternatief. De operatie heeft nu enkele maanden geleden plaatsgevonden en ze is zeer tevreden over het resultaat: ‘Ik moet nog afleren om rekening te houden met mijn beperkingen, want die heb ik niet meer. Zo ben ik nog steeds geneigd om in de auto, als ik een verkeersdrempel overga, mezelf goed vast te houden aan de handgreep. Want dat deed altijd zo’n pijn. Ik besefte tijdens een safaritocht in Turkije deze zomer dat ik niet meer bang ben voor pijn! Ik ben ook niet meer moe. Het is alsof ik mij ontpop uit een cocon. Ik ben weer druk aan het solliciteren.’
