Ruim vijftien jaar heeft Michel Kloos last van zijn rug. De pijn en beperkingen beheersen zijn leven. Hij heeft zowat alles geprobeerd om van de pijn af te komen en als laatste strohalm ging hij twee weken in Berg en Dal zitten, bij RealHealth. Ver weg van zijn vertrouwde omgeving in Katwijk aan Zee. Michel: “Het worden twee intensieve weken, maar ik kijk er wel naar uit.”

De rugklachten begonnen rond 1996. In het begin was het tijdelijk en ging het steeds weer over. Maar op den duur ging de pijn niet meer weg. Fysiotherapie werkte toen niet meer. "Mijn vader liep ook met rugklachten bij de Sint Maartenskliniek, zo ben ik in Woerden terechtgekomen. De arts ontdekte daar dat de onderkant van mijn rug niet goed was volgroeid. En het fysiek zware werk dat ik als stoffeerder deed, hielp natuurlijk ook niet mee. Regelmatig zat ik in de ziektewet, omdat het gewoon niet meer ging. Daarom besloot ik in 2010 een operatie te laten uitvoeren: een ventrale lumbale spondylodese. Hierbij kreeg ik een soort kooiconstructie, gevuld met bot, tussen twee wervels geplaatst. Door het bot groeien de wervels dan aan elkaar vast." De operatie had helaas niet het gewenste resultaat. De pijn was wel verlicht, maar nog niet weg. Michel vertelt verder: "Vervolgens heb ik verschillende pijnbehandelingen geprobeerd in het Zuwe Hofpoort Ziekenhuis.

Maar ook die hielpen niet voldoende; ik heb nog steeds veel rugpijn. De pijn geeft veel beperkingen. Zo kan ik mijn vierjarige zoontje Eddy niet leren fietsen. Ik kan namelijk niet lang gebukt staan. Ook kan ik niet lang lopen, fietsen, traplopen et cetera. En ik slaap slecht door de pijn. Bovendien wordt mijn sociale wereld heel erg klein. Ik zeg vaak dingen zoals verjaardagen af, vanwege de pijn. Eigenlijk beheerst de rugpijn mijn hele leven. Gelukkig heb ik mijn zoontje nog thuis voor de afleiding. Ik heb het hele pad bewandeld om van de pijn af te komen: zenuwbehandelingen, fysiotherapie, medicijnen, een operatie, de kraker, noem maar op.

Het pijnmanagementprogramma van RealHealth voelt als mijn laatste kans. Ik sprak iemand die het programma al heeft gevolgd en die was zeer positief. En ik hoorde dat een groot percentage van de deelnemers baat heeft bij de behandeling. Ik heb dan ook goede hoop. Het is voor mij al geslaagd als ik met de pijn leer omgaan of straks met minder medicijnen door het leven kan. Ik wil graag weer normaal kunnen functioneren. Dat is echt mijn streven. En ik geloof erin dat deze behandeling mij daarbij gaat helpen."

Het vervolg: “De spiraal gaat weer omhoog” 

7-Michel-voor.jpg#asset:2807Na de twee weken bij RealHealth ziet hij weer meer toekomstperspectief: "Ik kan eigenlijk nog best veel en aan het eind van de dag houd ik ook nog energie over. Het programma was behoorlijk confronterend. Ik kwam erachter dat ik mezelf heb afgesloten van veel dingen. Bijvoorbeeld dat mijn vader kanker heeft en dat ik het idee heb dat ik mijn zoontje niet alles kan bieden wat een vader zijn kind hoort te bieden. Dat opkroppen levert veel stress op en dat heeft z’n weerslag op mijn lichaam. Als ik die stress van me kan afgooien en de automatische piloot af en toe kan uitzetten, dan zou dat al heel veel schelen."

"In de eerste les vertelden de trainers dat ze ons niet van de pijn konden afhelpen, maar dat ze ons wel gingen leren hoe we met die pijn moeten omgaan. Het programma heeft me absoluut inzicht en bewustzijn gebracht. En ik heb nu ook de motivatie om door te zetten. Ik kan eigenlijk nog best veel: rennen, springen, tillen. Daar breekt mijn rug echt niet van. Ook kan ik mijn zoontje gewoon leren fietsen. Daardoor heb ik het gevoel dat ik er weer meer voor hem kan zijn. Het is bij al die dingen alleen belangrijk om niet over mijn grens heen te gaan. Voorheen lette ik daar niet op en ging ik gewoon door. Nu houd ik aan het einde van de dag nog energie over.

Onze groep bij RealHealth, met tien andere deelnemers, voelde als een warm bad. We hebben veel gesprekken gevoerd. Het is fijn als mensen begrijpen wat er met je aan de hand is. Natuurlijk hebben we ook veel lol gehad en veel gelachen. Ik dacht dat ik dat deel van mezelf verloren was. Die gezelligheid neem ik zeker mee terug naar Katwijk aan Zee. Ik ga ook weer meer investeren in mijn sociale leven en de rugpijn minder mijn leven laten bepalen. Zo ben ik voor het eerst in vijf jaar weer eens naar de bioscoop geweest, naar Sherlock Holmes.

Tijdens de behandeling mocht ik in het weekend naar huis. Eddy vloog me toen om mijn nek; schitterend. Gek genoeg was het niet heel zwaar om weer terug te moeten voor de tweede week. Ik had namelijk het idee dat ik met iets goeds bezig was. En twee weken op vijftien jaar pijn stellen dan ook niks voor. Natuurlijk blijft de pijn een onderdeel van mijn leven, maar ik ben ervan overtuigd dat ik de spiraal nu weer omhoog kan laten lopen."