"De operatie was levensveranderend"

Sinds zijn jeugd kampt Max namelijk al met heupproblemen. ‘Mijn heupkom is niet goed ontwikkeld en vroeger bestonden er nog geen spreidbroekjes, dus in mijn tienerjaren moest ik al eens onder het mes – daarna liep ik wekenlang met gips rond. Lange tijd ging het best redelijk, tot ik op mijn dertigste weer last kreeg. Een nieuwe operatie volgde, de artsen probeerden een standsverandering, maar het hielp weinig. Het kwam erop neer dat een kunstheup mijn enige optie was, dus daar ging ik voor.'

Jarenlang heeft Max geen klachten aan zijn prothese, tot hij eind 2024 een zeurende, stekende pijn krijgt. ‘Het was er continu, ook als ik stilstond. Ik bezocht opnieuw het ziekenhuis – daar onderging ik allerlei onderzoeken en kreeg ik oefeningen, helaas zonder resultaat. Tot overmaat van ramp vormde er óók nog een abces bij mijn prothese, dat operatief verwijderd moest worden. Daarnaast kreeg ik antibiotica, maar echt beter ging het niet.’

Max wordt onrustig. ‘De artsen wisten het niet goed, maar ik voelde: dit klópt niet. Van vrienden en kennissen hoorde ik over de Sint Maartenskliniek en de expertise die de artsen daar hebben. Daar wilde ik óók heen, zei ik tegen mijn orthopeed. Gelukkig kreeg ik een verwijzing en kon ik in mei 2025 terecht.’

Laatste strohalm

En dat was dringend nodig, vervolgt hij. ‘Kijk, ik was mijn hele leven al aan pijn gewend, maar dit was van andere orde. Fietsen ging niet meer, lopen was moeilijk, ik gebruikte een stok. Zelfs slapen deed pijn, ik kon er niet op liggen. Emotioneel was dat pittig, ik heb de wanhoop wel gevoeld. De Sint Maartenskliniek was mijn laatste strohalm: Nijmegen was niet bepaald om de hoek, maar ik had de reis ervoor over.’

Het blijkt een schot in de roos, want al tijdens het eerste consult ziet de orthopeed wat er mis is. ‘De heupkom zat los en de infectie zat ín de prothese, dus die prothese moest eruit.’ In eerste instantie schrikt Max van dat nieuws. ‘Omdat ik wist dat het een heel traject ging worden. Anderzijds, wat was het alternatief? Ik had het volste vertrouwen in de arts en besloot ervoor te gaan.’

Op 4 juli 2025 vindt de eerste operatie plaats, waarbij de prothese wordt verwijderd en er een spacer wordt teruggeplaatst, een soort tijdelijke prothese. ‘Daarmee kun je een beetje staan en het rammelt wat, maar het is beter dan niets.’ Op 27 augustus volgt de tweede operatie en krijgt Max zijn nieuwe prothese. De operatie valt hem alles mee. ‘In twee uurtjes was het gedaan, het ging heel snel. Hoewel ik mijn been nog niet mocht belasten, voelde ik meteen dat de pijn enorm was afgenomen.’

Stijgende lijn

In november van 2025 zet Max zijn eerste stappen met zijn nieuwe kunstheup, met hulp van de fysio. En inmiddels is hij zover dat hij zelfstandig een kilometer kan afleggen. ‘Natuurlijk: ik zou nóg wel verder willen lopen, maar ik moet ook niks overhaasten. Mijn been is echt nog herstellende. De pijn is trouwens helemaal weg, het zijn nu vooral mijn spieren om de prothese heen die moeten aansterken – die hebben immers twee jaar niks gedaan. Maar er zit een stijgende lijn in. Fietsen gaat probleemloos en ik kan mijn been weer zijwaarts optillen als ik in bed lig. Dat was eerst onmogelijk.”

Hij hoeft geen marathon te lopen, maar hoopt over een jaar ‘normaal’ te kunnen lopen. ‘Zonder dat je iets aan me ziet, want nu zwabber ik nog een beetje. Los daarvan ben ik dolblij met hoe het nu gaat, en dat ik vorig jaar de keuze maakte om naar de Sint Maartenskliniek te gaan. Ik ben de artsen ontzettend dankbaar, in mijn geval was het levensveranderend. Dat wens ik anderen ook toe.”