"Eindelijk kan ik weer pijnvrij lopen"

Jarco denkt dat zijn voet is gebroken en belt de eerste hulp, maar hij doet zijn verhaal zo kalm dat langskomen niet nodig is. Een nacht – en acht aspirines – later heeft hij zóveel pijn, dat hij alsnog mag komen. De conclusie: het navicular botje in zijn voet is verbrijzeld. ‘Ik moest zo snel mogelijk geopereerd worden. Volgens de arts was het een complexe breuk, dus voor de zekerheid belde hij met een collega in de Sint Maartenskliniek. Hij twijfelde nog of hij me direct moest doorsturen, maar na dat telefonische overleg voerde hij de operatie toch zelf uit.’
Jarco krijgt eerst twee ijzeren pinnen aan de buitenkant van zijn voet en wordt twee weken later geopereerd – tijdens die ingreep krijgt hij een stuk ijzer ín zijn voet, welke met schroeven wordt vastgemaakt. ‘Na de operatie was de arts niet tevreden: de schroeven konden niet goed hechten omdat mijn bot zo verbrijzeld was. Toch was er maar één manier om erachter te komen of de ingreep geslaagd was, namelijk gips eromheen en acht weken wachten.’

Na die periode leert Jarco weer lopen, maar blijft hij pijn houden. ‘Als ik teveel op mijn voorvoet leunde, voelde ik steken. Daarbij ging de wond niet dicht omdat er een bacterie in zat, dus begin 2024 lag ik wéér een week in het ziekenhuis. Toen werden wel meteen die schroeven uit mijn voet gehaald, om te kijken hoe het herstel zou gaan.’

Dat gaat, maar daarmee is alles ook gezegd, vertelt Jarco. ‘Mijn baan als grondwerker moest ik opgeven. En als ik met vrienden op stap ging, kon ik niet normaal lopen. Ik ben vrij nuchter, maar voelde me op die momenten best wanhopig en wist niet hoe mijn toekomst eruit zou zien. Eén ding was wel duidelijk: het moest anders.’

Zijn arts stuurt Jarco alsnog naar de Sint Maartenskliniek. Hij komt daar in de zomer van 2024, en tijdens het gesprek met de orthopedisch chirurg wordt duidelijk dat het vastzetten van het beschadigde gewricht in zijn voet de enige optie is. ‘Dat was wel een klap, want daardoor zou ik mijn voet nooit meer vrij kunnen bewegen. Maar ik wilde geen pijn meer en dacht: ik ga ervoor.’

De operatie in december 2024 gaat goed. Jarco moet vier weken in het gips, krijgt dan vier weken loopgips en dáárna een brace voor vier weken. ‘Daarna mocht ik alweer lopen, fysio was niet eens nodig. Ik merkte meteen: de pijn is weg!’ Jarco werkt zelf actief aan zijn herstel door te gaan wandelen, en later hardlopen. ‘Ik had me al laten omscholen tot webdeveloper, maar zat daardoor de hele dag op een stoel, dus ik wilde meer bewegen. Hardlopen, dus: eerst huppelen, dan weer rustig lopen, en na een halfjaar rende ik mijn eerste vijf kilometer. Je wil niet weten hoe blij ik toen was!’ Afgelopen april gaat hij nóg een stapje verder en rent hij op eigen houtje een halve marathon. Apetrots is hij op zichzelf – dat heeft hij maar mooi gedaan.

Met zijn voet gaat het prima. ‘Ik kan hem niet van links naar rechts bewegen, maar wel van boven naar onder. Je ziet daardoor niet dat ik anders loop. Ik kan nagenoeg alles!’ Soms moet Jarco zichzelf even knijpen, zo onwerkelijk voelt het dat alles toch is goed gekomen. ‘Ik ben zo blij dat ik ‘ja’ heb gezegd tegen de orthopedisch chirurg! Ik zou het anderen dus zeker aanraden: bij de Sint Maartenskliniek ben je in goede handen.’