"Zonder pijn is het leven weer leuk"

Die dingen lijken voor anderen misschien vanzelfsprekend, maar twee jaar geleden kon Annie niet eens een lepel naar haar mond brengen. In februari 2024 gaat het namelijk mis als ze uitglijdt bij de groene container. ‘Terwijl ik me aan de kliko vastgreep, schoten allebei mijn armen uit de kom. De pijn was verschrikkelijk, ik dacht zelfs even dat mijn armen eraf waren.’ In het ziekenhuis duurt het uren voordat haar schouders weer gezet zijn.

Daarna volgt een revalidatietraject, maar de klachten blijven ernstig. ‘Ik had ontzettend veel pijn en kon mijn armen niet optillen – ik kon niet eens aan mijn neus krabben.’ Haar begeleiders moedigen haar aan vol te houden, maar vooruitgang blijft uit. Na drie maanden is Annie er klaar mee en gaat ze op eigen initiatief naar huis. De pijn blijft echter haar dagelijks leven beheersen en een pikzwarte periode volgt. Annie bezoekt een psycholoog om de traumatische revalidatie te verwerken, maar ziet haar toekomst somber in. ‘Zo wil ik niet meer leven, dacht ik. Met de huisarts sprak ik zelfs al over euthanasie.’

Dan roept het ziekenhuis Annie opnieuw op, voor een extra controle – om te kijken wat er nu precies aan de hand is. Op de scan is te zien dat de pezen in haar schouders zijn afgescheurd, iets wat eerder niet is bekeken. ‘Eindelijk was er een verklaring voor de pijn!’ De arts in het ziekenhuis is echter pessimistisch en denkt dat Annie haar armen nooit meer zal kunnen gebruiken, maar bespreekt haar situatie toch met een orthopedisch chirurg van de Sint Maartenskliniek.

Dat verandert alles. De orthopedisch chirurg stelt een omgekeerde schouderprothese in haar rechterschouder voor. Haar arm zal daardoor niet ineens weer volledig functioneren, maar de operatie kan wél helpen tegen de pijn. Voor haar linkerschouder is geen operatie nodig, omdat die kant haar rechterarm zal ‘spiegelen’ – een trucje van de hersenen. Annie twijfelt geen moment. ‘De arts was ontzettend duidelijk, liet me de prothese zien en vertelde dat het herstel een jaar zou duren. Ik was vooral blij dat hij op mijn leeftijd nog een operatie aandurfde. Eindelijk kreeg ik weer perspectief en vechtlust.’

De operatie in november 2024 verloopt voorspoedig. ‘Na afloop was ik als de dood dat iemand mijn schouder zou aanraken. Dat gebeurde ook, maar het deed geen pijn. Ik merkte meteen verschil, ongelooflijk!’ Na de operatie volgt opnieuw een revalidatietraject. Eerst in een revalidatiecentrum, daarna oefent Annie thuis verder met flesjes water als gewichten en andere oefeningen. Ze is vastberaden haar zelfstandigheid terug te krijgen. ‘Na acht maanden kon ik mezelf alweer aankleden. Het zag er niet uit, maar het lúkte.’

Inmiddels is Annie anderhalf jaar verder. ‘De pijn is weg, maar door de prothese blijf ik beperkt in mijn bewegingen. Ik krijg deels zorg, maar ook met trucjes kom ik zelf gelukkig een heel eind. Als ik in het begin mijn jas bijvoorbeeld wilde aantrekken, legde ik hem over een stoel met de mouwen over de leuning – nu kan ik dat zelf. Voor mijn haren gebruik ik een extra lange kam. En ik doe álles met twee handen. Ach, het maakt me niet uit hoe het gaat, áls het maar gaat.’

Annie is de Sint Maartenskliniek ontzettend dankbaar. ‘Zonder pijn is het leven weer leuk. Ik kan zelf koken – gisteren schilde ik nog een pond asperges, ga uit eten met familie of vriendinnen en bezoek mijn bridgeclub. Als ik me zo kan blijven redden, hou ik het wel vol. Ik zou anderen deze operatie dan ook zeker aanbevelen. Het is levensveranderend.’