“De operatie heeft mijn zelfvertrouwen een boost gegeven”
Na een hersenbloeding houdt Stella Kuijken (30) een standsafwijking aan haar voet over, waardoor lopen moeilijk blijft. Dankzij een onderzoek en operatie in de Sint Maartenskliniek loopt ze nu beter en stabieler. “Wát een vooruitgang.”
Stella’s ogen lichten op als ze over haar leven vertelt. Sinds een tijdje woont ze weer in Amsterdam, samen met een huisgenoot. Ze heeft een relatie, werkt vier dagen per week op een buitenschoolse opvang én studeert bijna af als gespecialiseerd pedagogisch medewerker. Minstens zo belangrijk is Moos, haar zwarte labradoodle die ze drie jaar geleden kreeg. Stella lacht. “Ik wilde dolgraag een hond en inmiddels is Moos mijn beste vriend. Ik kan úren met hem knuffelen. En wandelen natuurlijk, want dat doen we elke dag. In het park, weer of geen weer.”
Voor Stella zit het geluk ’m kortom in kleine dingen. Dingen die voor haar niet vanzelfsprekend zijn, ondervindt ze zeven jaar geleden op een heftige manier. “Toen woonde ik ook in Amsterdam en zat ik in mijn laatste studiejaar. Het was tentamenweek, maar ik besloot met vrienden één biertje in de kroeg te drinken. Hoe het daarna ging, weet ik niet meer precies. Wel dat mijn telefoon uit mijn handen viel en ik zelf ook op de grond belandde. Praten was lastig, ik kon alleen nog brabbelen en had gigántische hoofdpijn.” De eigenaar van de kroeg – tevens een vriend – zag meteen dat het mis was en belde een ambulance. “Achteraf mijn redding: ik bleek een hersenbloeding te hebben gehad.”
(Lees verder onder de foto)
Lange revalidatie
Stella overleeft de hersenbloeding, maar het herstel duurt lang. “Ik kon niet praten en niet lopen – eigenlijk niets. De eerste vijf maanden revalideerde ik fulltime in een kliniek, daarna nog zes maanden vanuit mijn ouderlijk huis.” Die periode werpt gelukkig zijn vruchten af. “In het begin zat ik in een rolstoel, maar langzaam leerde ik weer lopen: eerst met een driepootkruk, daarna met één kruk en uiteindelijk zonder ondersteuning.”
Een grote overwinning, al is Stella er dan nog niet. “Ik liep anders dan voorheen: langzamer, en ik kon niet lang staan. Hardlopen, wat ik altijd graag deed, zat er niet meer in.” Ook de stand van haar rechtervoet is veranderd. Door de hersenbloeding zijn haar tenen voortdurend verkrampt. Ze demonstreert het door met haar hand een klauw te maken. “Mijn tenen stonden zó naar beneden. Probeer dan nog maar eens op blote voeten te lopen, of op een ongelijke ondergrond. Aan het einde van de dag deden mijn voeten echt pijn.” Daarbij droeg Stella dagelijks een brace, waardoor ze geen normale schoenen aankon. “Ik vond het geen gezicht, schaamde me ervoor. Tegelijkertijd dacht ik: dit is het, hiermee moet ik leren leven.”
