Onze behandeling - Monique en Sandra

Laatste redmiddel
Patiënten die bij ons komen, zoeken vaak al jaren naar een oplossing voor hun pijnklachten. Eerdere behandelingen, zoals fysiotherapie, medicatie of een operatie hebben helaas niet geholpen. Dat heeft vaak grote impact op hun dagelijkse leven en functioneren. Voor deze mensen kán neuromodulatie een laatste redmiddel zijn. Je krijgt dan een elektrode bij je ruggenmerg die stroomsignalen naar je hersenen stuurt, waardoor je minder pijn ervaart. Het is geen wondermiddel, de oorspronkelijke klachten blijven bestaan. Maar deze behandeling kan er wel voor zorgen dat de pijn op de achtergrond raakt. 

Strijdlustig
Die optie was er ook voor Sandra, die jarenlang kampte met rug- en beenpijn. Het had invloed op haar gezin, haar sociale leven, haar hele ‘mens-zijn’. Ik begeleidde haar tijdens de eerste operatie, waarbij de elektrode in haar ruggenmerg werd geplaatst – zo legde ik haar nogmaals uit wat ze precies van de ingreep kon verwachten. Het viel me meteen op hoe positief en strijdlustig ze was, ze wilde deze kans met beide handen aangrijpen.

Balans
Ook als patiënten geopereerd zijn, hebben we nadien nog langdurig contact met ze. Het fijne bij Sandra was dat haar pijn meteen afnam. Ineens kon ze er weer op uit en was ze lekker actief. Dus toen ze op een bepaald moment belde dat ze toch weer wat pijn voelde, moest ik haar een beetje terugfluiten. Het is natuurlijk logisch dat je de hele wereld aankunt als je minder pijn hebt, maar de oorspronkelijke klacht ís er nog steeds. Voor Sandra is het dus belangrijk om haar balans te bewaken – een proces dat tijd in beslag neemt. Gelukkig snapt ze dat zelf ook goed en telt ze haar zegeningen. Maar het feit dat ze nu weer kan nadenken over de toekomst, is natuurlijk fantastisch. Dat geeft mij ook veel genoegdoening!”

Altijd pijn
“Het begon met rugpijn, jaren geleden, waarschijnlijk het gevolg van twee auto-ongelukken rond mijn twintigste. De pijn werd erger en straalde uit naar mijn been, dat soms ineens ‘uitviel’. In 2004 kwam ik voor het eerst in de Sint Maartenskliniek, waar ik sindsdien een paar keer aan mijn rug ben geopereerd.
Tijdens zo’n operatie werd steeds een stukje bot weggenomen om mijn rugzenuwen te ontlasten. Vaak ging het een paar jaar goed, daarna kwam de pijn terug. Vooral de laatste vier jaar heb ik veel moeten inleveren. Ik wandelde altijd veel, maar kon amper nog lopen – daarna moest ik bijkomen op de bank. Koken lukte vaak nog net, daarna ging ik naar bed. Kapót van de pijn was ik dan. Ik was verdrietig, werd er ook geen leukere vrouw en moeder door.

Neuromodulator
Vorig jaar was ik op de pijnpoli toen mijn nieuwe behandelaar zei dat een operatie geen optie meer was, mijn rug zou alleen maar instabieler worden. Ook de vele zenuwblokkades die ik had gehad, hadden geen effect. Hij opperde neuromodulatie, waardoor de kans groot was dat ik minder pijn zou hebben. Nou, daar tekende ik voor! 

Meteen verschil
Afgelopen voorjaar werd ik geopereerd. Ik merkte meteen verschil! Op goede dagen heb ik zelfs zeventig procent minder pijn. Bovendien kan mijn neuromodulator op afstand ingesteld worden, waardoor ik niet steeds naar de Sint Maartenskliniek hoef. Ik heb mijn leven weer terug: ik kan wandelen, koken én eten met mijn gezin. Soms huil ik gewoon van geluk. Ook Monique heeft me ontzettend goed begeleid. Ze nam echt de tijd voor me, beantwoordde mijn vragen en zei dat ik mijn grenzen moest bewaken. Hoewel ik minder pijn heb, is mijn rug namelijk niet genezen – rust blijft belangrijk. Extra bijzonder is dat ik de honderdste patiënt ben met een neuromodulator. Ha, kreeg ik naast minder pijn óók nog een bosje bloemen!”