Een drukke baan. Twee jonge kinderen. Een vol sociaal leven. En dan ook nog een halve triatlon voltooien. In het leven van Annemarie Brons (37) heeft reuma wel een plek, maar van een rem is geen sprake. "Ik zoek bewust mijn grenzen op."

20 jaar is Annemarie als de eerste klachten komen. Pijn in haar knieën en vingers. Stijfheid. De huisarts vermoedt reuma en verwijst naar een reumatoloog in Annemaries woonplaats Amersfoort. De wachttijd daar is lang. Te lang zelfs, want Annemarie staat op het punt om samen met een vriendin een half jaar naar Guatemala te gaan voor haar afstudeerstage van haar Diëtiek-opleiding. Of ze het goed vindt om naar de Sint Maartenskliniek te gaan? Want in Nijmegen kan ze nog wél voor haar reis terecht. "De beste beslissing ooit", onderstreept de inmiddels 37-jarige Annemarie. "Ik ben hier echt perfect begeleid."

Dubbel avontuur

In Nijmegen wordt de diagnose reumatoïde artritis gesteld. "De ontstekingswaarden in mijn bloed waren erg hoog, dus het was overduidelijk", vertelt Annemarie. "Ik kreeg medicijnen mee om de periode in Guatemala te overbruggen en de pijn te remmen. Verder spraken we af dat ik een 'pijn'-dagboek bij zou houden en aan de bel zou trekken als het echt niet meer ging. Niet naar Guatemala vertrekken was geen optie: dit was mijn droom. En dus ging ik een avontuur aan dat dubbel zo spannend was: een half jaar in een vreemd land, mét een aandoening die eveneens nieuw voor me was." De stage verloopt goed; de pijn, toch nooit ver weg, is aanvaardbaar. "Vooral op de rustmomenten ’s ochtends en ’s avonds had ik last. Maar ik heb toch kunnen doen wat ik wilde. Het was een prachtige tijd, met een amoureus staartje: ik heb daar mijn huidige man ontmoet!"

Zoektocht

Terug in Nederland gaat de behandeling door. Annemarie krijgt een vaste reumatoloog, dokter Bevers; samen starten ze de zoektocht naar de juiste medicatie – een lang traject van uitproberen. "Er zijn verschillende soorten medicatie, maar ook allerlei gradaties in reuma. Het is dus echt zoeken naar wat bij je past. Ik heb verschillende medicatie geprobeerd. Dit heeft echt wel een paar jaar geduurd. Maar ik heb nooit getwijfeld. Vanaf het begin voelde ik me door Dr. Bevers heel erg serieus genomen. Ze is een geweldige reumatoloog. Eentje ook die altijd voor me klaarstaat. Ook toen ik besloot weer naar Guatemala te gaan, de liefde achterna. Een fijn gevoel."

Kinderwens

Na het vinden van de juiste medicatie, volgt een relatief rustige periode. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. "Ik was 27 en had mijn leven weer op orde en reuma daarin een plek kunnen geven. Dus durfde ik mijn volgende droom na te jagen: mijn man en ik wilden een kindje. Dat betekende wel dat ik voor de verwekking en tijdens de zwangerschap 'clean' moest zijn. Geen medicatie dus. Ook hierover hebben we de nodige gesprekken met Dr. Bevers gehad, met name telefonisch. Ze heeft ons hierbij perfect begeleid. Gelukkig werd ik snel zwanger. De eerste drie maanden gingen goed, de maanden erna waren heftig. In de zevende maand gingen we naar Nederland. We hadden dat al vooraf besloten; ik wilde graag hier bevallen. Bovendien had ik erg veel last van mijn polsen, mijn voeten en enkels. Het was zelfs zo erg dat ik niet meer durfde te drinken: dan zou ik moeten plassen en naar de wc moeten lopen. Echt heftig."

De bevalling zelf gaat voorspoedig: dochter Tess wordt geboren. Daarna begint, in Guatemala, het traject van opnieuw opbouwen. Annemarie wil zo snel mogelijk terug naar haar gezonde zelf en maakt de keuzes die daarbij passen. Zo besluit ze bijvoorbeeld geen borstvoeding te geven. Over dergelijke zaken spreekt ze regelmatig met Dr. Bevers. Als Tess één is, verhuist het gezin naar Nederland. De kinderwens is nog niet vervuld, maar het duurt nog enkele jaren voordat het stel ’t opnieuw aandurft en Annemarie wederom een tijdje geen medicatie gebruikt. Na de geboorte van dochter Maaike, is het gezin compleet en het leven actief: kinderen, een sociaal leven, een drukke baan als Teamleider supply chain. En, jawel, sport. Waarbij het niet blijft bij een uurtje fitnessen. "Ik heb me nooit geremd gevoeld door mijn reuma en ben altijd erg sportief geweest. Ik haal daar echt voldoening uit", benadrukt Annemarie. "Na de geboorte van de tweede, ben ik bewust mijn grenzen gaan opzoeken, uiteraard in afstemming met de Maartenskliniek."

Marathon en triatlon

Die grenzen liggen voor Annemarie, fanatiek als ze is, ver. "Bij hardlopen ga je dan al gauw voor de 10 kilometer, daarna een halve en vervolgens een hele marathon. Tja, dan is het hek van de dam. Toen ik dus gevraagd om mee te doen aan een triatlon, twijfelde ik niet. We deden dit met een driekoppig team; ik zou het zwemmen op me nemen. Terwijl ik zwakke polsen heb. Een fantastische ervaring. De sfeer, de kick: helemaal mijn ding. Het zwemmen beviel, maar ik vind hardlopen en fietsen ook leuk. Dus heb ik een halve triatlon gedaan. Een overwinning. Ik durf nu alles aan, ondanks mijn reuma en dankzij de goede begeleiding die ik bij de Maartenskliniek krijg."